Syn nie czyta mi w myślach
Ewa Bławat
Częstym błędem rodziców nastolatków, jest wymaganie od nich zbyt wiele. Zapominamy, że to nadal dzieci i wielu rzeczy się uczą. Często oczekujemy od nich czegoś, co nawet nie wpadłoby im do głowy.
Wyobraź sobie taką sytuację:
Ferie.
Śnieżyca stulecia.
Śnieg sypie, jak w filmie katastroficznym… no może trochę mniej.
W domu cieplutko, piżamka, czipsy, gierka – szesnastoletni Kacper żyje swoim najlepszym życiem.
Wracasz z pracy i od progu drzecie się, jak opętani:
- Dlaczego nie odśnieżyłeś??
- Jak my mieliśmy wjechać do garażu?
- Oczu nie masz, że nie widziałeś jak pada?
Kacperek patrzy… mruga… nie rozumie.
O co oni krzyczą? Co ja znowu zrobiłem? Skąd miałem wiedzieć?
Tata wściekły, Kacper załamany. Awantura gotowa.
Mógł pomyśleć? Ale nawet nie wiedział, że jest tu coś do myślenia.
Tyle śniegu nie spadło latami. Kacperek nigdy w życiu nie widział takiej śnieżycy, ani nie znalazł się w podobnej sytuacji. Nie miał okazji połączyć faktów – dużo śniegu, nieprzejezdna droga do garażu, muszę odśnieżyć.
Jest dość stary, żeby to wywnioskować? Na pewno? Przypominam, to jeszcze dziecko. Nam staruchom łatwo się ocenia, zapominamy, jak to było uczyć się codziennego życia. Nastolatek nie może się ciągle domyślać rzeczy, których nigdy nie doświadczył. Ta wiedza nie bierze się z powietrza. Ona pochodzi z obserwacji, rozmów, doświadczeń.
Dziecko jest jak ogromny worek: wrzucamy do niego przez lata różne doświadczenia. Jeśli w tym worku czegoś jeszcze brakuje, to nie da się tego wyciągnąć.
Oczywiście nie jesteśmy w stanie przeżyć każdego możliwego scenariusza, tylko po to, żeby wiedzieć jak się zachować. Nie o to chodzi. Nikt nie musiał mu tłumaczyć tej konkretnej sytuacji, czasem doświadczenie bierze się też z nieświadomej obserwacji. Może kiedyś widział odśnieżającego sąsiada? Albo oglądał film o wielkiej śnieżycy? Spore szanse, że byłby w stanie domyślić się więcej.
Ale nie oglądał. Nie widział. Nie słyszał. Zdarza się.
Dlatego zanim wyskoczysz z pretensjami warto na chwilę się zatrzymać i zapytać siebie… Czy twoje dziecko na pewno mogło to przewidzieć?
Czasem zamiast krzyku wystarczy tylko proste zdanie:
- Słuchaj, jak tak śnieg mocno sypie to trzeba odśnieżyć podjazd. Zobacz jakie góry się tam zebrały, nie da się wjechać. Następnym razem jeśli będziesz w domu, proszę weź tę łopatę z garażu i odśnież trochę zanim wrócimy.
Nagle bez awantury dziecko otrzymuję naukę na przyszłość, a atmosfera nie jest lodowata. Do tego jest większa szansa, że następnym razem zastaniesz odśnieżony podjazd, bo dziecko nauczyło się tego obowiązku bez przykrych doświadczeń.
Dzieci nie rodzą się z instrukcją obsługi świata. Każdego dnia uczą się zależności, obowiązków i tego, jak funkcjonować w codziennym życiu. Naszą rolą jako rodziców nie jest wymaganie, by zawsze wiedziały wszystko od razu, ale pomaganie im w budowaniu tego worka doświadczeń, z którego będą korzystać przez całe dorosłe życie.
To dopiero początek nowej serii postów o naszych nastolatkach… O tym, jak lepiej rozumieć ich sposób myślenia, budować dobrą relację i przechodzić przez codzienne wyzwania bez niepotrzebnych konfliktów. Jeśli ten temat jest Ci bliski, zostań ze mną. Przed nami jeszcze wiele ważnych rozmów.
A jeśli chcesz pójść o krok dalej, zapraszam również do Pracowni na grupowe zajęcia dla rodziców nastolatków. To miejsce, w którym można zdobyć praktyczną wiedzę, nauczyć się nowych sposobów komunikacji i wychodzenia z trudnych sytuacji, a także spotkać innych rodziców, którzy mierzą się z podobnymi wyzwaniami. Czasem największym wsparciem jest świadomość, że nie jesteśmy w tym sami.
Powodzenia!
Pracownia Rozwoju i Wsparcia
Osiedle Witosa 32
83-200 Nowa Wieś Rzeczna
Starogard Gdański
tel. 691 953 200
Osiedle Witosa 32
83-200 Nowa Wieś Rzeczna
Starogard Gdański
Toni Lenart 2024